4 Aralık 2012

                 Kaç yıllık kumaşlar hatırlamıyorum.Kimi kızımın elbisesi, kimi pantolon, bazıları mutfak örtüsü. Kesip dikip işlediğim iş çantam.Çalışma odamın demirbaşı.


                                   Bakalım ne olacaklar, sonra paylaşacağım bitmiş hallerini.

                                                    Küçük elbiseler dikiyorum bu aralar


                    Makaslara cep yaptım. Şimdilik bu kadar.Ama devamı çok daha güzel olacak..

2 Aralık 2012

Uzun zaman oldu biliyorum.Çok yoğun heyecanların, koşuşturmaların içinden geçtik bu yaz.Çok uzun zamandır belki de görebiliyorduk yaşayacağımız bu günleri.Hayal ettik hepimiz kendimizce.Tüm hayallerimiz birleşti gerçek oldu.İnsan nelermi hissediyor derseniz, hani derler ya koltuklarımız kabarmadı değil .Çok mutlu olduk.İnsanın evladıyla gurur duyması başka birşeymiş.Onu ilk defa okula götürdüğümüzde ana sınıfı öğretmenini sessizce kenera çağırmıştı babası.Genç ve başarılı bir öğretmendi şaşırmıştı biraz.Bakın demişti eti sizin kemiği bizim demeyeceğim size çünkü o bizim kıymetlimiz.Onu size emanet ediyorum demişti.Kızcağızın yüzü bir gitti geldi.Aylar geçti sık sık gidip konuşuyorum Banuydu adı öğretmeninin.Ben ondan çok umutluyum demişti, o çok iyi yerlere gelecek.Garipsemiştim çünkü çok küçüktü daha.Ama sonra (birkaç öğretmen değiştirerek okudu ilkokulu) tüm öğretmenlerinden aynı övgüleri aldı.Yani çizgisini belli etmişti aslında. Ama sonuca ulaşmak o duyguyu yaşamak başka birşeymiş.Hayatım boyunca unutamadığım en önemli anlarımdan say deseniz çocuklarımın doğumunun hemen yanında yer alır sınavdan çıktığımız dershaneye gittiğimiz o gün.Çok heyecanlıydı anne ben gelmeyeceğim dershaneye dedi.Biz babasıyla gittik kapıda sınav kitapçığını elimden kaptılar. Sırayla öğretmenler geliyor işaretliyor yüreğim ağzımda elim ayağım titriyor.Hangi öğretmeniydi bilmiyorum bir yanlışı var dedi boynuma sarıldı ikimizde ağlıyoruz.Gözlerim eşimi aradı bir an. Bir koltuğa çökmüş oda ağlıyor.Birkez daha gurur duyduk onunla.Sonra sonuçların açıklanmasını bekledik.Nasıl bir sukunetle bekledi anlatamam.Ama o son an heyecandan ölecek.Biz bakıp söylüyoruz ve kollarımda hıçkırarak ağlıyor.Uzun bir süreçti okula yerleşinceye dek geçirdiğimiz zaman.Son ana kadar heyecan yaşadık yani. Ve sonunda hayali gerçekleşti.O artık en çok istediği yerdeydi, Kabataşlıydı yani..Bu kezde  ayrılık çanları çalmaya başladı.Arada bir içim yanmaya başladı, boğazım düğüm düğüm.Sonunda sayılı gün geldi onu okuluna götürdük, yerleştirdik ve bırakıp geldik.Yukarıya çıktım ışıklar kapalı eşimi gördüm yatağının kenarına oturmuş ağlıyor.Gitmedim yanına. Sessizce uzaklaştım.Sonra ben girdim odasına kokladım odasını, dolabını. Kızım gibi kokuyor dedim kendi kendime ve eşime yakalandım. Bir müddet sarıldık sessizce ağladık. Gitmişti işte.Biliyorum sıksık geleceki yine benim küçük cadı kızım olacaktı ama yanıyor işte insanın içi.Umarım herşey gönlünce olur,yolun hep ışıklı olsun birtanem. Biz hep bıraktığın yerde seni bekliyor olacağız.

26 Temmuz 2012

Tilda Bebekler

Bu bebekleri nasıl keşfettim hatırlamıyorum. Ama bilgisayarın başında saatlerce araştırdım.Sonra bir yerden kalıplarını buldum.Ama detaylarda sıkıntılıydı biraz. İmdadıma sevgili arkadaşım Gülşen yetişti.(Hollanda da yaşıyor) Sadece bahsettim ona hemen o akşam siparişi verdi.Nasıl duygulandım anlatamam.Burdan da teşekkür etmek istiyorum arkadaşıma.Kargoda bayağı bir bekledi ama geldiler
sonunda ve hemen diktim tabii.










24 Temmuz 2012

Nakış


Can sıkıntısı işte. Elimde bir işim yoktu kestim diktim işledim.Ve bu kasenin içi doldu.





















Biraz Nostalji

Biraz nostalji. Babam benim doğduğum zamanlarda almış bu ceylanları.(Nurlar içinde yatsın)Bütün çocukluğum, genç kızlığım boyunca gözümün önündeydi.Sonra orası burası kırıldı bir baktım yazlığa kadar gitmiş. Birgün gözüme ilişti boynu kırık, oraya bir çiçek kondurmuş annem.Hani bakarız ama görmeyiz ya.Öyle oldu işte.Sanki o gün görmüşüm ilk gibi ben bunu alıyorum dedim anneme.Tamir ettim ve evde en çok görebileceğim yere yerleştirdim. Benimle yaşıttı ve babam almıştı.Şimdi evdeki en kıymetli aksesuarlarımdan biri. Birde balerin kızlarım var onlar gibi kıymetli.


 On yıl kadar önceydi.Kumuyla çok ünlü olan bir adaya gittik.Pırıl pırıl bir deniz ve daha önce görmediğimiz bir kum.Kum çok kıymetli ya çıkışta kontrol yapılıyor.Sigara paketine sakladık.(Çaldık yani)Ben uygun bir kase buldum deniz yıldızlarını içine attım.Oda evin baş köşesinde.Kaç kez taşındık hatırlamıyorum, her yere geldi bizimle.Hiç dökülmedi bir kum tanesi bile. O kadar kıymetli yani.


 Eşimin dedesinin evinde depremden sağlam çıkan birkaç eşyasından biri bu saat. Bildiğimiz klasik gümüş rengiydi.Yıllardır atmaya kıyamıyorum ama bir türlü içime sinmiyor. Hep diyorum bu sanal alem bir derya diye. Orada rastladığım bir saat, dedenin saatine değişim yaşattı. Ama bu son hali değil.  Ve güzel balerin kızlarım....






Yine eşimin dedesinin evinde gördüğüm aylarca bu benim olsun diye baktığım dolap.Ecza dolabı olarak kullanılıyor orada. Bir zaman sonra bizim evimize geldi.Ben hemen boyattım, bizim evde de yıllarca ecza dolabı vazifesini yaptı. En son evimize geldiğimizde görevi değişti ve salona yerleşti.Ben maneviyatına daha çok yakıştığına inanıyorum.






Bu da çok eski bir çerçeve. Yine babamdan hatıra.İçinda nasıl bir resim vardı hatırlamıyorum. Ben yıllar önce bu resmi yerleştirmiştim.Ve benim için çok kıymetli olanlardan.


Vee. En özel olanı bu herhalde. Çünkü hikayesi babaanneme belki onun da annesine uzanıyordur  Bu o yörede gelinlerin giydiği bir kaftandı aslında. Otuz yıl annemin sandığında bir on yıl kadarda benim bohçalarımda bekledi.Bir gün elimde makas motifleri kesmeye başladım ama ne yapacağımı bilmiyorum.Aldım motifleri gittim Nur ablaya.(O her anlamda örnek almaya çalıştığım; becerikli, donanımlı, ayakları yere basan bizim özelimiz, dünya güzeli bir kadın) Tabi çok güzel bir projeyle döndüm eve. İşte sonuç...